Giewont

Czy Giewont jest trudny?

Kondycyjnie to średnia trasa: ok. 900 m w górę, bez długiej grani. Trudny jest ostatni odcinek. Kopuła ma łańcuchy, ekspozycję i wapień wyślizgany jak lodowisko, a w sezonie kolejkę, w której nie da się iść własnym tempem. Dla sprawnej osoby bez lęku wysokości to wykonalne, dla dziecka albo kogoś, kto pierwszy raz trzyma łańcuch, już nie. Zimą to zupełnie inna, poważna góra.

Przebieg szlaku: Klasyk z Kuźnic (Szlak Niebieski)

Najpopularniejsza, najbardziej klasyczna i najprostsza logistycznie droga na szczyt. Zaczynamy i kończymy w tym samym miejscu, co ułatwia zaplanowanie powrotu.

Etap 1: Spacerem na Halę Kondratową

Początek to szeroka, wyłożona „kocimi łbami” droga, która dość stromo pnie się w górę. Po drodze mijamy Polanę Kalatówki (warto odbić na chwilę, by rzucić okiem na Klasztor Albertynek). Z czasem wchodzimy w przyjemny, chłodny las, który po około 1 h 20 min wyprowadza nas na urokliwą Halę Kondratową. Znajduje się tu najmniejsze tatrzańskie schronisko – idealne miejsce na szybką herbatę i zebranie sił przed prawdziwym wysiłkiem.

Etap 2: Mordercze zakosy na Przełęcz

Za schroniskiem kończą się żarty. Szlak zaczyna piąć się stromo w górę, tworząc długie, kamienne zakosy prowadzące na Kondracką Przełęcz. To najbardziej wyczerpujący kondycyjnie odcinek wycieczki. Słońce potrafi tu mocno grzać, a tętno skacze do góry. Kiedy jednak po ponad godzinie mozolnego marszu stajemy na przełęczy, otwiera się przed nami fenomenalny widok na Tatry Zachodnie, który rekompensuje wylany pot.

Etap 3: Atak szczytowy i łańcuchy

Z przełęczy podchodzimy pod samą kopułę szczytową Giewontu. Tutaj zaczyna się ruch jednokierunkowy i prawdziwa górska przygoda. Prawa odnoga (patrząc od dołu) służy do wchodzenia, lewa do schodzenia. Szlak pnie się stromo po skałach i jest ubezpieczony łańcuchami. Problemem nie jest tu przepaść (choć ekspozycja jest odczuwalna), ale wapienna skała, która przez miliony butów została wyślizgana do tego stopnia, że przypomina lodowisko – nawet w słoneczny, suchy dzień.

Nagroda na szczycie: Panorama

Stojąc pod wielkim krzyżem, Giewont oferuje absolutnie unikalną perspektywę, dzieląc świat na dwie części:

• Północ: Zakopane leży dosłownie pod naszymi stopami, ponad 1000 metrów niżej. Widać każdą ulicę i dom.
• Południe: Bezkresne morze szczytów. Wspaniała panorama Tatr Wysokich i Zachodnich, z pobliskimi Czerwonymi Wierchami na wyciągnięcie ręki.

Ostrzeżenia (Przeczytaj koniecznie!)

• Zabójcze burze: Metalowy krzyż działa jak gigantyczny piorunochron, a sam masyw ściąga wyładowania. Giewont to statystycznie najbardziej niebezpieczne miejsce w Tatrach podczas burzy. Jeśli widzisz ciemne chmury lub słyszysz odległe grzmoty – natychmiast zawracaj. Nie ryzykuj życia dla zdjęcia.
• Gigantyczne kolejki: W sezonie letnim (lipiec-sierpień) oraz w pogodne weekendy, przed wejściem na łańcuchy tworzą się zatory. Czas oczekiwania w kolejce w pełnym słońcu może wynosić od 30 minut do nawet 2 godzin! Aby tego uniknąć, wyjdź na szlak o świcie (start np. o 6:00 rano).

Informacje praktyczne

• Zejście: Ze szczytu schodzimy dedykowaną, lewą odnogą (pętlą), która łączy się ze szlakiem podejściowym. Nigdy nie wracaj pod prąd!
• Dojazd i parking: Do samych Kuźnic nie wjedziesz prywatnym samochodem. Auto najlepiej zostawić na parkingach przy Rondzie Jana Pawła II albo pod Wielką Krokwia. Stamtąd czeka Cię krótki przejazd busem lub 20-minutowy spacer.
• Bilety: Wstęp do Tatrzańskiego Parku Narodowego jest płatny. Bilet kupisz w kasie przy szlaku lub wygodnie online.

Czasy odcinkowe (bez kolejek)

Orientacyjny marsz niebieskim z Kuźnic:

• Kuźnice – schronisko na Hali Kondratowej: około 1 h 20 min w górę
• schronisko – Kondracka Przełęcz: około 1 h 15 min
• przełęcz – szczyt (łańcuchy): około 25 min

Zejście pętlą jednokierunkową wychodzi krócej, zwykle 2–2,5 h. Czas 5 h 57 min na górze strony to czysty marsz z mapy. Urlopowy dzień z kolejką pod łańcuchami to 6–8 godzin. Jeśli o 11:00 stoisz jeszcze na Hali Kondratowej, a po południu zapowiadają burze, zawróć. Krzyż poczeka.

Inne warianty wejścia (Dla urozmaicenia)

Niebieski szlak z Kuźnic to nie jedyna opcja. Jeśli wolisz unikać tłumów na starcie lub chcesz zrobić ciekawszą pętlę, masz do wyboru inne warianty (opisane na osobnych stronach):

• Czerwony przez Dolinę Strążyską i Grzybowiec: Bardziej strome i leśne podejście. Uwaga: zimą TPN zamyka odcinek przez Grzybowiec ze względu na zagrożenie lawinowe.
• Z Gronika przez Dolinę Małej Łąki: Bardzo urokliwy, cichszy na początku wariant żółtym szlakiem.

Pamiętaj jednak, że wszystkie te drogi spotykają się na Wyżniej Kondrackiej Przełęczy. Sam atak szczytowy (łańcuchy i kolejki) jest zawsze ten sam, niezależnie od tego, skąd wyruszysz.

Zimą

Zimą Giewont to zupełnie inna góra. Przestaje być „średnio trudnym szlakiem z łańcuchami”, a staje się poważnym wyzwaniem alpejskim. Kopuła szczytowa mocno obladza, a łańcuchy często znikają pod śniegiem. Konsekwencja poślizgnięcia się drastycznie rośnie. Wymagane są raki (nie raczki!), czekan, kask oraz doświadczenie w zimowej turystyce. Jeśli go nie masz, bezpieczniej będzie zakończyć wycieczkę przy schronisku na Hali Kondratowej lub wybrać się na Sarnią Skałę.

Dla kogo to nie jest?

Nie zabieraj tu kogoś, kto pierwszy raz w życiu zakłada buty trekkingowe. Nie bierz małych dzieci na łańcuchy. Zrezygnuj, jeśli masz silny lęk wysokości i liczysz, że „na miejscu jakoś się przyzwyczaisz”. Na kopule szczytowej nie ma miejsca na naukę i przełamywanie barier – jest tam ekspozycja, wyślizgany wapień i tłum ludzi napierających z tyłu.

Jeśli chcesz podziwiać imponującą sylwetkę Giewontu bez stresu i łańcuchów, wybierz się na wspomnianą Sarnią Skałę. Pełną listę łatwiejszych alternatyw znajdziesz w naszym katalogu szlaków w Tatrach.